Sommige vissen kun je niet vangen.
Ze zijn niet sneller of sterker dan andere, maar ze hebben iets extra.
Een van die vissen was het Beest.
Toen ik werd geboren, was hij al legendarisch.
Hij had meer aas van 100 dollar laten schieten dan welke vis dan ook.
Men zei dat hij de geest van een dief was die daar was verdronken.
Volgens anderen was hij een dinosauriër uit het Krijt.
Ik hecht niet veel waarde aan zulk bijgeloof.
Ik weet alleen dat ik hem al wilde vangen toen ik zo klein was als jij.
En toen jij werd geboren, dat was de dag dat ik hem eindelijk ving.
Ik had alles geprobeerd: Wormen, kunstaas, pindakaas en kaas.
Toen kreeg ik een inval.
Als hij de geest van Harry Walls was, zou gewoon aas niet werken.
Dan moest ik iets gebruiken wat hij echt wilde.
- Uw vinger? - Goud.
Ik bond m'n ring aan een lijn...
die sterk genoeg was om heel even een brug omhoog te houden.
En ik gooide stroomopwaarts uit.
Het Beest sprong op en greep hem nog voor hij het water raakte.
Zo snel dat hij die lijn finaal doorbeet. Ik zat dus in de puree.
M'n trouwring, het symbool van m'n trouw aan m'n vrouw...
die m'n kind zou baren... Laat hem ophouden.
In de buik van een ongrijpbare vis. Wat deed u?
Ik volgde hem stroomopwaarts en stroomafwaarts.
Die vis, het Beest, werd door de hele stad een hem genoemd...
terwijl het eigenlijk een haar was.
Ze kon elk moment kuit schieten. Ik zat mooi in de penarie.
Ik kon haar opensnijden en m'n ring pakken...
maar dan maakte ik de slimste meerval in de Ashton-rivier dood.
Kon ik m'n zoon de kans ontnemen om eens zo'n vis te vangen?
Die wijfjesvis en ik...
hadden hetzelfde lot... Deel van dezelfde vergelijking.
U zult zich afvragen...
Lieverd toch, het blijft jouw avond.
Waarom beet ze in goud en in niets anders?
Dat was de les die ik toen leerde, de dag dat m'n zoon werd geboren.
Soms kun je een ongrijpbare vrouw alleen vangen...
door haar een trouwring aan te bieden.
Mag ik niet over m'n zoon praten? Ik ben maar een voetnoot...
in jouw grote avontuur, waar trouwens niks van waar is.
Je was in Wichita toen ik werd geboren.
Iedereen vindt het een mooi verhaal. Niet waar, ik niet.
Niet na duizend keer.
Ik ken elke zin. Ik kan het net zo goed vertellen als jij.
Op één avond in je hele leven draaide de wereld niet om Edward Bloom.
Snap je dat dan niet? Sorry dat ik je te schande maak.
Je maakt jezelf te schande, maar je ziet het niet.
Na die avond sprak ik drie jaar niet tegen m'n vader.
William Bloom, United Press International. Mag ik...
We communiceerden indirect.
Ma's brieven en kerstkaarten waren namens allebei.
Als ik belde, was pa weg met de auto of in het zwembad.
Over ons zwijgen werd gezwegen.
Ik zag niets van mezelf in m'n vader...
en ik denk dat hij niets van zichzelf in mij zag.
We waren als vreemden die elkaar goed kenden.
Als ik z'n levensverhaal vertel...
kan ik de man en de mythe niet van elkaar scheiden.
Daarom vertel ik het maar zoals hij het mij vertelde.
Het klinkt soms onzinnig en het meeste is nooit gebeurd.
Geef m'n ring terug.
Dank je.
Maar zo'n verhaal is dit nu eenmaal.
Z'n geboorte zette de toon voor z'n bijzondere leven.
Niet langer dan de meeste, maar groter.
En hoe bizar z'n verhalen ook waren, het slot was het verrassendst.
Ja, hij is er.
Het is je moeder.
En wat zegt dr Bennett?
Goed, ik praat wel met hem. Ik blijf aan de lijn.
Is het erg?
Erger dan ze dachten. Ze stoppen met de chemokuur.
Je moet erheen. Vanavond, denk ik.
- Ik ga mee. - Nee, doe maar niet.
Ik ga mee.
Welke wil je? De aap in de schuur, of de hond op de weg?
Die over de heks.
Die mag ik je van mama niet meer vertellen.
Je krijgt er nachtmerries van. Ik ben niet bang.
Ik ook niet, in het begin.
Het gebeurde in het moeras buiten Ashton.
Kinderen mochten er niet komen vanwege de slangen en spinnen...
en het drijfzand dat je verslond nog voor je kon gillen.
We waren met ons vijven.
Ik, Ruthie, Wilbur Freely...
en de broertjes Price, Don and Zacky.
Geen van ons wist wat ons te wachten stond.
Het is bekend dat de meeste steden een heks hebben...
al was het alleen om stoute kinderen en af en toe een hondje op te eten.
Met de botjes betoveren ze je en maken ze het land onvruchtbaar.
Heeft ze echt een glazen oog? Van de zigeuners gekregen.
Wat is een zigeuner? Je moeder.
De jouwe is een trut. Hé, er zijn dames bij.
- Shit. - Verdomme.
Neuken. Lampen uit. Straks ziet ze je.
Maar van alle heksen in Alabama werd er één het meest gevreesd.
Ze had een glazen oog dat mystieke krachten zou hebben.
Als je erin kijkt, zie je hoe je zult sterven.
Dat is gelul, ze is niet eens een echte heks.
Haal jij dat oog dan.
Het zit in een kistje naast haar bed. Of durf je soms niet?
Ik durf dat oog best te pakken.
- Doe het dan. - Goed.
- Toe dan. - Goed, ik ga al.
Edward, niet doen.
Ze zal zeep van je maken. Dat doet ze, ze maakt zeep van mensen.
Mevrouw, ik ben Edward Bloom en m'n vrienden willen uw oog zien.
- Heb je het Oog? - Ja.
Laat zien.
Ik zag hoe ik doodging. Ik was oud en ik viel.
Ik was helemaal niet oud.
Ik dacht aan de dood. Dat je je eigen dood zou zien.
Als je alleen denkt aan doodgaan, word je er gek van.
Maar het kan je ook helpen, toch?
Want je weet dat je al het andere zult overleven.
Dus eigenlijk wil ik het wel weten.
Dus zo ga ik.
Hallo, mam.
Is dat dr Bennetts auto? Ja, hij is nu bij je vader.
- Hoe is het met hem? - Ach...
Hij is onmogelijk. Hij wil niet eten en wordt zwak.
En nu is hij te zwak om te eten.
Hoeveel tijd heeft hij nog? Daar praat je niet over.
Nog niet.
Will.
Dr Bennett, fijn u te zien.
M'n vrouw Josephine.
Aangenaam.
- Zeven maanden. - Tot op de dag.
Het is een jongetje.
Probeer hem dit te laten drinken. Hij wil niet, maar probeer het.
Papa?
Wil je wat water?
Er staat je een verrassing te wachten. O ja?
Door een kind verandert je leven.
Luiers, boertjes, midden in de nacht de fles geven.
Heb jij dat gedaan? Nee, maar het moet vreselijk zijn.
Dan probeer je jarenlang het kind te bederven...
en allemaal onzin wijs te maken, en dan groeit het toch goed op.
Zou ik het aankunnen? Je hebt les gehad van de beste.
Als je de helft opdrinkt, zeg ik mama dat je alles op hebt.
Wat maken ze zich druk, m'n tijd is nog niet gekomen.
Zo ga ik niet dood.
O nee? Nee, ik zag het in het Oog.
De oude vrouw in het moeras? Ze was een heks.
Nee, ze was oud en seniel.
Ik zag hoe ik zal doodgaan, en het is niet op deze manier.
Hoe dan wel?
Een verrassend slot. Ik ga het niet voor je bederven.
Mama dacht dat we niet met elkaar zouden praten, maar het gaat prima.
We zijn verhalenvertellers.
Ik vertel ze, jij schrijft ze op. Komt op hetzelfde neer.
Pa, ik wil graag wat dingen bespreken nu ik toch hier ben.
Nu ik er nog ben, bedoel je.
Ik wil de ware toedracht weten van gebeurtenissen en verhalen...
Van jou.
Je moeder houdt het zwembad niet bij. Misschien wil jij...
Ja, zal ik doen.
Weet je de spullen? Ik deed het toen je weg was.
Thuis zijn was niks voor mij, Will. Te benauwend.
En om hier nu in bed te liggen...
Doodgaan is het ergste wat me ooit is overkomen.
Je zei toch dat je niet doodging? Niet op deze manier.
Het laatste stukje is veel ongebruikelijker.
Neem dat maar van me aan.
Ik moet een week thuisblijven van dr Bennett.
Dat is niks. Ik moest eens drie jaar in bed blijven.
Had je waterpokken? Was dat maar waar.
Niemand wist precies wat het was.
De meeste kinderen groeien traag, maar ik leek haast te hebben.
M'n spieren en botten konden het niet bijhouden...
en ik moest bijna drie jaar in bed blijven...
met alleen de encyclopedie om op onderzoek te gaan.
Ik hoopte bij de G meer te ontdekken over m'n gigantificatie...
toen ik iets vond over de gewone goudvis.
In een kleine kom blijft de goudvis klein.
Met meer ruimte wordt de vis twee, drie of vier keer zo groot.
Misschien groeide ik zo snel omdat ik bestemd was voor grotere dingen.
Een reusachtig man kan geen gewoon leven hebben.
Toen m'n botten hun volwassen vorm hadden...
begon ik een grotere plaats voor mezelf te veroveren in Ashton.
Tigers, zet 'm op.
Edward Bloom.
Ashton highschool wetenschapsbeurs.
M'n hondje kan er niet uit.
Ik was het grootste dat Ashton ooit had gezien.
Tot er op een dag een vreemdeling kwam.
Rustig, rustig, allemaal. Zo is het wel genoeg.
Hij at een heel maïsveld op. En mijn hond.
Hou hem tegen, anders doen wij het. Ik duld geen geweld in deze stad.
Heeft iemand met hem gepraat?
Praten is zinloos. Hij is een monster.
Ik doe het wel.
Ik haal hem wel over om weg te gaan. Die reus kan je zo vermorzelen.
Dat moet hij maar eens proberen.
Ik heet Edward Bloom en ik wil met je praten.
Ga weg.
Ik ga niet voor ik je heb gezien. Ik zei: Ga weg.
Ik wist hoe ik zou sterven en dat de reus me niet kon doden.
Toch wilde ik liever m'n botten heel houden.
Waarom ben je gekomen? Om me te laten opeten.
De stad wilde een mensenoffer sturen en ik bood me aan.
M'n armen zijn dun, maar aan m'n benen zit wel vlees.
Ik zou ze zelf ook wel lusten.
Misschien wil je het wel vlug doen, want ik kan niet tegen pijn.
Hé, ik kan niet teruggaan. Ik ben een mensenoffer.
Als ik terugga, zeggen ze dat ik laf ben. Ik word nog liever opgegeten.
Hier, neem m'n hand maar als voorafje.
Ik wil jou niet opeten. Ik wil niemand opeten.
Maar ik heb zo'n honger. Ik ben gewoon te groot.
Misschien ben je niet te groot, maar is dit stadje te klein.
In echte steden staan gebouwen die zo hoog zijn dat je de top niet ziet.
- Echt waar? - Ik lieg heus niet.
En eten zoveel je op kunt. En jij kunt veel op, hè.
Heel veel.
Wat verdoe je hier je tijd dan? Zo'n grote kerel hoort in een grote stad.
Je wilt gewoon dat ik wegga, hè.
- Hoe heet je, reus? - Karl.
Ik heet Edward. En eerlijk gezegd...
wil ik echt dat je weggaat. Maar ik wil met je mee.
Is deze stad te klein voor jou?
Hij is ook te klein voor een man met mijn ambities. Dus doe je mee?
Eerst moeten we je toonbaar maken.
Edward Bloom, eerste zoon van Ashton...
met bezwaard gemoed zien we je gaan.
Neem deze sleutel van de stad mee en weet dat als je wilt terugkomen...
alle deuren voor je openstaan.
Toen ik Ashton achter me liet, had iedereen een goede raad.
Zoek een leuk meisje.
Wees niet te trots, Edward Bloom.
Maar het advies van één iemand deed me het meest.
Ze zei dat de grootste vis zo groot wordt door zich niet te laten vangen.
- Wat zei ze? - Geen idee.
Er waren twee wegen uit Ashton: Een nieuwe en een oude zandweg.
De oude werd niet meer gebruikt. Men zei dat het er spookte.
Ik was niet van plan ooit terug te keren...
en besloot te onderzoeken hoe dat zat met die oude weg.
Heeft iemand hem ooit gebruikt? De dichter Norther Winslow.
Hij was op weg naar Parijs.
Het beviel hem zeker. We hebben nooit meer iets gehoord.
Ga jij de andere kant op. Ik snij hier de weg af en zie je daarginds.
Je wilt de benen nemen, hè.
Hier. Neem voor de zekerheid mijn rugzak maar.
Jij verdraaide...
Voor elk redelijk man komt er een moment...
dat hij z'n trots verbijt en erkent dat hij een fout heeft gemaakt.
Maar ik ben nooit een redelijk man geweest.
Van zondagschool herinner ik me alleen...
dat hoe meer moeite iets kost, hoe bevredigender het is.
Vriend, welkom.
- Hoe heet je? - Edward Bloom.
- Bloom, zoals een bloesem? - Ja.
O ja, kijk eens aan. Edward Bloom.
We verwachtten je nog niet.
Jullie verwachtten me? Nog niet.
Heb je een kortere weg genomen? Ja, het werd bijna m'n dood.
Zo is het leven. Eerlijk gezegd, is de lange weg makkelijker.
Maar hij is langer. Veel langer.
Nu ben je hier en daar gaat het om. Waar ben ik eigenlijk?
Spectre. Het best bewaarde geheim in Alabama.
Hier staat dat je uit Ashton komt.
De laatste uit Ashton was Norther Winslow.
De dichter? Waar is hij? Hij is hier nog.
Neem een borrel, dan vertel ik je alles. Ik laat het hem zelf vertellen.
Ik ben al laat voor m'n afspraak.
Zoals ik al zei, je bent te vroeg.
Is dat niet de beste taart die je ooit hebt gegeten?
Dat is hij zeker.
Alles smaakt hier beter. Zelfs het water is zoet.
Het is hier nooit te heet, te koud, te klam.
Als 's nachts de wind door de bomen waait...
klinkt het als een symfonie speciaal voor jou.
Hé, Jenny. Kom terug.
Hé, die heb ik nodig.
Geen zachtere grond dan dorp. Dat rijmt bijna.
Hij is onze nationale dichter.
Ik besloot die middag te blijven om te ontdekken...
hoe een plek zo vreemd en toch zo vertrouwd kon zijn.
Ik werk al 12 jaar aan dit gedicht. Echt?
Er wordt veel van me verwacht. Ik wil m'n fans niet teleurstellen.
Mag ik?
Het gras is groen, de hemel blauw Spectre is geweldig.
Maar drie regels.
Je moet nooit iets laten zien wat nog niet af is.
Ik heb hem.
Daar zitten bloedzuigers.
- Zag je haar? - Hoe zag ze eruit?
- Nou, ze was... - Was ze bloot?
Ja, dat was ze.
Het is geen vrouw maar een vis. Niemand kan haar vangen.
Iedereen ziet een vis anders.
Voor m'n vader leek hij op z'n oude jachthond, uit de dood herrezen.
Hoe oud ben je? - 18.
Ik ben 8. Dus als ik 18 ben, ben jij 28.
En als ik 28 ben, ben jij 38. Je kunt goed rekenen.
En als ik 38 ben, ben jij 48. Dat scheelt niet zoveel.
Maar nu wel, hè.
Rozen zijn rood viooltjes zijn blauw
ik hou van Spectre...
Excuseer me.
Jenny vindt jou een goede vangst. Wij allemaal.
Ik zei dat je een goede vangst bent.
Ik moet hier weg.
- Vanavond. - Waarom?
Deze stad is meer dan een man kan wensen.
Als ik hier zou eindigen, prijs ik mezelf gelukkig.
Maar ik wil voorlopig nog nergens eindigen.
Niemand gaat ooit weg. Hoe red je het zonder schoenen?
Het zal wel pijn doen. Veel pijn.
Het spijt me, maar tot ziens.
Je vindt geen betere plek. Dat denk ik ook niet.
Beloof dat je terugkomt.
Dat beloof ik. Eens, als ik echt zover ben.
Die nacht ontdekte ik twee dingen.
Het eerste was dat een gevaarlijk pad erger is in het donker.
Het tweede was dat ik hopeloos verdwaald was.
Deze bossen zouden m'n graf worden.
Hoe lastig Spectre ook te vinden was, eens zou ik er komen.
Want niemand kan het eind van z'n leven ontlopen.
Toen besefte ik dat m'n leven niet zo zou eindigen.
Zo ga ik niet dood.
Vriend.
Waar zijn je schoenen? Ze zijn vooruit gelopen.
Josephine had wat foto's in de laatste Newsweek.
Echt waar? Dat is geweldig.
Ik was een week in Marokko voor het artikel. Ongelooflijk.
O, dan moeten we een exemplaar kopen.
Ik weet niet of je dit weet, Josephine...
maar Afrikaanse papegaaien in de Congo spreken alleen Frans.
Echt waar?
Je boft als je er vier woorden Engels uit krijgt.
Maar als je door de jungle loopt, hoor je ze prachtig Frans spreken.
Ze praten over van alles: Politiek, films, mode.
Alleen niet over godsdienst. Waarom niet, pa?
Dat is onbeleefd. Je weet nooit wie zich beledigd zal voelen.
Josephine was vorig jaar naar de Congo.
Dus je weet het al.
- Hallo. - Dag. Hoe gaat het nou?
Ik droomde. Waar ging uw droom over?
Dat herinner ik me nooit...
tenzij ze erg onheilspellend zijn. Ken je dat woord?
Dat betekent dat je droom zal uitkomen.
Zo droomde ik een keer over een kraai. Hij zei:
Je tante gaat dood.
Ik was zo bang. Ik maakte m'n ouders wakker...
maar ze zeiden: Het was maar een droom. Ga slapen.
De volgende morgen was tante Stacy dood.
Wat vreselijk.
Voor haar, ja. Maar ik dan, zo'n klein jochie met zo'n kracht?
Nog geen drie weken later droomde ik weer van de kraai.
Hij zei: Je papa gaat dood.
Ik was ten einde raad. Eindelijk zei ik het tegen m'n vader, maar hij zei:
Maak je geen zorgen. Maar ik zag dat hij in de piepzak zat.
De volgende dag was hij zichzelf niet.
Hij keek steeds of er niets op z'n hoofd zou vallen.
De kraai zei niet hoe het zou gebeuren. Hij zei alleen:
Je papa gaat dood.
Hij ging vroeg van huis en bleef heel lang weg.
Toen hij terugkwam, keek hij...
alsof hij de hele dag had gewacht tot 't gebeurde. Hij zei tegen moeder:
Dit was de ergste dag van m'n leven.
Vind je dat jij een rotdag hebt gehad, zei ze.
Vanmorgen viel de melkman dood neer op de stoep.
M'n moeder ging namelijk naar bed met de melkman.
Mag ik een foto van u maken? Je hebt geen foto nodig.
Zoek het woord 'knap' maar op in het woordenboek.
Vooruit dan maar.
Ik heb foto's van de bruiloft. Er is een mooie van u en m'n vader.
Ik wil foto's van uw bruiloft zien Die heb ik nooit gezien.
Omdat we geen echte bruiloft hadden.
Je schoonmoeder zou niet met mij trouwen.
Ze was verloofd met een ander. Dat wist ik niet.
Heeft Will dat nooit verteld? Dat is maar goed ook.
Hij had het toch verkeerd verteld. Alleen de feiten, maar niet de sfeer.
Dus het is een heel verhaal.
Ja, kort is het niet.
Ik was vertrokken uit Spectre om m'n lot te ontdekken.
Ik wist niet precies wat dat was en onderzocht elke mogelijkheid.
Coco, kijk eens aan.
Dames en heren...
u denkt dat u ongewone dingen heeft gezien...
dat u bizarre dingen heeft gezien.
Maar ik heb alle vijf de hoeken van de wereld afgereisd...
en zoiets als dit heb ik nergens gezien.
Toen ik deze man leerde kennen, plukte hij sinaasappels in Florida.
Z'n collega's noemden hem El Penumbra, de Schaduw.
Want als je naast hem werkte, zag je geen daglicht meer.
Ik wil u niet bang maken, maar hij kan uw hoofd kraken met z'n tenen...
alsof het een walnootje was. Maar dat doet hij niet.
Nee, dames en heren, hij zal haar geen kwaad doen...
want hij is onze zachtmoedige reus.
Dames en heren, hier is Colossus.
Dames en heren, jongens en meisjes, bedankt voor uw komst.
Rij voorzichtig. Bedankt voor uw komst.
Die avond vond Karl z'n lot. En ik vond bijna het mijne.
Als je je ware liefde tegenkomt, staat de tijd stil, zeggen ze.
En dat is waar.
Maar ze zeggen niet dat dan de tijd extra snel gaat om het in te halen.
- Hoe heet je? - Karl.
Karl, heb je ooit gehoord van onvrijwillige dienstbaarheid?
- Nee. - Wurgcontract?
- Nee. - Mooi zo.
Hier is het.
Alsjeblieft.
Mr Soggybottom, kom hier, dan kan hij het op je rug ondertekenen.
Dank je.
Hé, je vriend is nu een ster. O, dat is geweldig.
M'n advocaat, Mr Soggybottom. Aangenaam.
Ik heb geen klant zo terneergedrukt gezien...
sinds de olifant op die boerin ging zitten.
Terneergedrukt?
Zie je? De grote vindt het leuk.
Ik heb m'n toekomstige bruid gezien. Maar nu ben ik haar weer kwijt.
O, dat is pech.
De meeste mannen trouwen voor ze hun vrouw verliezen.
Ik zal haar de rest van m'n leven zoeken. Of ik sterf alleen.
Verdorie, jongen.
Laat me eens raden. Heel knap?
Roodblond haar?
Blauwe jurk?
Ik ken haar oom, familievrienden. Wie is ze? Waar woont ze?
Vergeet het. Jij bent niks voor haar.
- Je kent me niet eens. - Jawel.
Bij die boerenpummels was je de bink, maar hier ben je niks.
Je hebt geen plan en geen baan. Alleen de kleren die je draagt.
Ik heb een rugzak vol kleren.
Iemand heeft hem gestolen.
Je was een grote vis in een plas, dit is de oceaan...
en je verdrinkt. Ga toch terug.
Daar zul je gelukkig zijn. Ik heb wel een plan.
Ik ga dat meisje vinden en m'n leven met haar slijten.
Ik heb geen baan, maar die kunt u me geven.
En ik heb niet veel, maar ik heb meer wilskracht dan wie dan ook.
Ik doe niet aan liefdadigheid. Kom op, grote jongen.
Wacht. Ik zal dag en nacht voor u werken en het kost u niks.
Vertel me alleen wie ze is.
Voor elke maand werk vertel ik je één ding. Dat is m'n laatste bod.
Laten we beginnen.
Vanaf dat moment deed ik alles wat Mr Calloway vroeg.
Soms at ik drie dagen niet en sliep ik vier dagen niet.
Het meisje dat m'n vrouw zou worden, hield me gaande.
Door dik en dun, zo zou het zijn.
Zo was het en zal het zijn. Mr Calloway?
Het is vandaag een maand.
Dat meisje, je ware liefde...
haar lievelingsbloemen zijn narcissen.
Pak nou die spullen... Narcissen.
Amos hield woord en vertelde me elke maand iets nieuws...
over de vrouw van m'n dromen.
Vermaak jullie.
Ze gaat naar de universiteit. De universiteit.
Ze houdt van muziek. Muziek, ze houdt van muziek.
Gaandeweg ontdekte ik veel over m'n toekomstige vrouw...
maar niet hoe ze heette of waar ze woonde.
Toen kwam het moment dat ik niet langer kon wachten.
Mr Calloway?
Ik ben het, Edward Bloom. Ik moet u spreken.
Nee, wacht.
Ik ontdekte dat de meeste dingen die slecht lijken...
alleen maar eenzaam en sociaal onaangepast zijn.
Ik heb toch niks gedood?
Een paar konijnen, maar eentje was al dood.
Vandaar die indigestie.
Dank je.
Ik heb me in je vergist.
Van het weinige dat je hebt, heb je een heleboel.
Je kunt elk meisje krijgen. Ik wil er maar één.
Ze heet...
Sandra Templeton.
Ze studeert aan Auburn.
Het semester is bijna voorbij, dus schiet maar op.
Dank u.
- Succes, jongen. - Dank u.
Ik nam drie treinen om die middag nog naar Auburn te komen.
Je kent me niet, maar ik heet Edward Bloom en ik hou van je.
Ik heb drie jaar gewerkt om achter je naam te komen.
Ik ben beschoten, neergestoken en brak twee keer m'n ribben.
Maar dat was het waard om je eindelijk te zien en met je te praten.
Want ik ga met je trouwen.
Ik wist het toen ik je in het circus zag en nu weet ik het helemaal.
- Het spijt me. - Dat hoeft niet.
Ik ben de gelukkigste man op aarde. Nee, het spijt me. Ik ben verloofd.
Je vergist je. Ik ken je wel.
Van naam tenminste.
Edward Bloom uit Ashton.
Ik ben namelijk verloofd met Don Price uit Ashton.
Hij is een paar jaar ouder dan jij.
Gefeliciteerd.
Sorry dat ik je heb gestoord.
Hou op, het is niet grappig.
Die arme jongen.
Het lot draait soms wreed om je heen.
Na al die moeite was m'n grote liefde verloofd met zo'n hufter.
Soms moet een man vechten...
en soms moet hij aanvaarden dat het niks wordt.
Het schip is uitgevaren en alleen een dwaas gaat door.
Maar ik ben altijd een dwaas geweest.
Sandra Templeton, ik hou van je en ik ga met je trouwen.
Dus als we deze regels toepassen op ons leven...
zijn vraag en aanbod veel begrijpelijker.
Bekijk de volgende grafiek, dan zie je het nog beter...
ik hou van Sandra Templeton.
Kijk.
Ik hou van Sandra.
Narcissen. Dat zijn je lievelingsbloemen.
Waar heb je ze vandaan? Ik heb vijf staten afgebeld.
Ik zei dat je alleen zo met me zou trouwen.
Je kent me niet eens.
Ik heb de rest van m'n leven om je te leren kennen.
Het is Don. Doe hem geen kwaad.
Als jij het niet wilt, zweer ik het.
Wat maak jij nou? Dit is mijn meisje.
Ik wist niet dat ze iemands eigendom was.
Ben je te bang om terug te vechten?
Ik heb het beloofd.
Hou op. Don, hou op.
Terwijl ik een pak slaag kreeg, werd Don Price verslagen.
Door de inspanning verergerde een aangeboren klepaandoening.
Z'n hart kon het niet aan.
Don, ik zal nooit met je trouwen.
Wat? Hou je soms van hem?
Ik ken hem amper, maar ik heb hem liever dan jou.
Sandra kon haar afspraak in de kerk dus nakomen.
Maar wel met een andere bruidegom.
U zei dat u niet in de kerk bent getrouwd.
Dat was de bedoeling, maar er kwam iets tussen.
Krijgt u zo'n dorst van de medicijnen?
Ik heb m'n hele leven dorst gehad.
Ik heb nooit begrepen waarom.
Ik weet nog toen ik elf was... U had het over uw bruiloft.
Weet ik, ik nam alleen even een zijspoor.
De meesten vertellen een verhaal rechttoe rechtaan.
Niet te ingewikkeld, maar ook niet erg interessant.
Ik vind uw verhalen leuk. En ik vind jou leuk.
Als je bij het circus werkt, heb je geen vast adres.
Na drie jaar was er veel onbestelde post.
Toen ik vier weken in het ziekenhuis lag, vond de postbode me eindelijk.
M'n hart behoorde aan Sandra toe...
maar de rest van m'n lichaam aan de Amerikaanse overheid.
Oproep voor de militaire dienst.
Je moest toen 3 jaar in dienst en nu ik 3 jaar op Sandra had gewacht...
wist ik dat ik niet zo lang zonder haar zou kunnen.
Ik nam elke gevaarlijke opdracht aan...
in de hoop m'n diensttijd terug te brengen tot een jaar.
Ze vroegen me de plannen van de Wong Kai Tang-centrale te stelen...
en ik greep die kans aan om m'n land te dienen.
Heeft iemand behoefte aan iets?
Hoe kon je je seintje missen? Ik stond daar voor gek in m'n eentje.
Je was niet alleen.
Wie ben jij? Ik zal je geen pijn doen.
Zo is het maar net. Bewaker.
Laat ze ons niet storen. En doe dat gordijn dicht.
Ik heb jullie hulp nodig. Waarom zouden we je helpen?
Een uur lang beschreef ik m'n liefde voor Sandra K. Templeton...
en de ellende die ik had doorstaan.
En zoals altijd werd deze liefde m'n redding. Het was voorbestemd.
We bedachten een vluchtplan met een walvisvaarder naar Rusland...
een sloep naar Cuba en een smerige kano naar Miami.
We wisten dat het link zou worden.
En wat doen we in Amerika? Ik kan optredens regelen.
Ik ken de grootste man in de showbusiness.
- Bob Hope? - Groter.
Klaar?
Zo begonnen de tweeling en ik aan de zware tocht over de halve wereld.
Helaas kon ik geen bericht naar Amerika sturen.
Logisch dus dat het leger dacht dat ik dood was.
Nee, god.
Na vier maanden waren Sandra's ergste nachtmerries voorbij.
Als de telefoon ging, dacht ze niet meer dat ik het was.
Als er een auto langsreed, keek ze niet meteen uit het raam.
Ik heb gisteravond je vader gesproken.
Ik wist niet hoe je ouders elkaar ontmoetten.
Het was aan Auburn.
En de bijzonderheden? Hoe ze verliefd werden.
Het circus. De oorlog. Daar heb je me niets over verteld.
Omdat het meeste niet gebeurd is. Maar het is wel romantisch.
Ik ga niet in discussie over romantiek met een Française.
Hou je van je vader?
Iedereen houdt van hem. Hij is een aardige vent.
Hou je van hem?
Je moet me begrijpen. Toen ik klein was, was hij er meestal niet.
Ik dacht dat hij misschien een dubbelleven leidde.
Een ander gezin, een ander huis.
Als hij weggaat, gaat hij naar ze toe.
Of misschien heeft hij nooit echt een gezin gewild.
Z'n andere leven bevalt hem beter en hij vertelt verhalen...
omdat hij het hier te saai vindt.
Dat is niet waar. Wat is dan wel waar?
Hij heeft me nooit iets waars verteld.
Hé, ik weet waarom je hem aardig vindt.
Waarom iedereen hem aardig vindt.
Maar ik wil van je horen dat ik niet gek ben.
Dat ben je niet.
En ik vind dat je met hem moet praten.
Larry Pucketts Chevrolet Iaat de klant praten.
Larry Pucketts auto's hebben fabrieksgarantie.
En u kunt tot 40 procent besparen op de adviesprijs.
Heb ik je ooit verteld over... Ja.
De ahorn en de Buick? Die kennen we al.
Ik weet iemand die hem niet kent.
De... Boom viel op de auto en lekte stroop.
De vliegen kwamen eropaf, bleven plakken en vlogen weg met de auto.
Het echte verhaal is hoe ik aan die auto kwam.
- Dat zat zo... - Pa.
- Jongen? - Kan ik met je praten?
Ik ga de vaat maar doen. Ik help u wel.
Weet je iets van ijsbergen? Nou en of.
Ik heb er een gezien. Ze sleepten hem naar Texas voor drinkwater.
Ze wisten niet dat er een bevroren olifant in zat.
- Zo'n harige, een mammoet. - Pa.
Het was bedoeld als metafoor. Begin dan niet met een vraag.
Dan wil iemand antwoord geven.
Begin zo: Met ijsbergen zit het zo...
Oké, van ijsbergen zie je maar 10 procent.
De overige 90 procent zit onder water.
En zo is het ook met jou, pa.
Ik zie alleen dat kleine stukje dat boven het water uitsteekt.
Zie je me alleen tot m'n neus? M'n kin?
Pa, ik ken je helemaal niet, want je hebt me nog nooit een feit verteld.
Ik heb je duizenden feiten verteld. Ik vertel verhalen.
Je vertelt leugens, pa. Je vertelt amusante leugens.
Verhalen vertel je aan kinderen.
Je vertelt je zoon geen uitgebreide sprookjes als hij 10, 15, 20 of 30 is.
En ik geloofde je. Ik geloofde je verhalen langer dan had gemoeten.
Toen ik inzag dat alles onmogelijk was, voelde ik me een idioot.
Je bent net de kerstman en de paashaas. Leuk maar onecht.
Je vindt me onecht?
Alleen aan de oppervlakte. Maar dat is het enige dat ik ken.
Luister...
Ik sta op het punt zelf een kind te krijgen.
Ik zou eraan kapotgaan als het me z'n hele leven niet zou begrijpen.
Je zou eraan kapotgaan, hè.
Wat wil je dan, Will? Wie wil je dat ik ben?
Gewoon jezelf.
Goed, slecht, alles. Laat één keer zien wie je bent.
Ik ben mezelf geweest sinds m'n geboorte.
Als je dat niet kunt zien, is dat jouw fout en niet de mijne.
Je vader vond dat hij een kantoor nodig had...
en dat kon natuurlijk niet in huis.
Jij weet vast beter dan ik wat belangrijk is.
Wat is het?
Dat was in de oorlog.
Je vader werd vermist. Ze dachten dat hij dood was.
Dus dat is echt gebeurd?
Niet alles wat hij zegt, is helemaal verzonnen.
Ik ga maar bij hem kijken.
Ik moet even gaan liggen. Oké, ga maar.
Na de oorlog kwamen de jongens van Alabama thuis en zochten werk.
Ze waren in het voordeel. Ze leefden terwijl ik officieel dood was.
Met zo weinig mogelijkheden werd ik handelsreiziger. Dat paste me wel.
Als je één ding over me kunt zeggen, is het dat ik een sociaal mens ben.
- Gefeliciteerd. - Dank u, meneer.
Ik bleef soms weken weg.
Maar ik zette al m'n geld op een spaarrekening voor een echt huis...
met een wit tuinhekje.
Ik wil u graag even vertellen over m'n nieuwe product, de Handi-matic.
Er volgden andere producten en andere steden...
tot ik werkte van de kust tot West-Texas.
Ik ben het, Norther Winslow. Niet te geloven.
Zo vond ik de grootste dichter van Ashton en Spectre helemaal in Texas.
Toen jij wegging uit Spectre, werden m'n ogen geopend.
Er was een heel leven dat ik niet kende. Dus ik begon te reizen.
Ik zag Frankrijk, Afrika half Zuid-Amerika.
Elke dag een avontuur, dat is m'n motto.
Dat is fijn voor je, Norther. Wat doe je nu?
Ik beroof deze bank.
Oké, allemaal liggen.
Schuif dat naar me toe.
Wil je dat even pakken?
De revolver.
Ik haal de kassen leeg en m'n partner neemt de kluis voor z'n rekening.
Jij daar, help m'n vriend.
Schiet op.
Het spijt me, mevrouw. Ik wil niet dat iemand iets overkomt.
Dat is het niet, maar...
er is geen geld.
We zijn failliet. Tegen niemand zeggen, hoor.
De bank was al helemaal leeggehaald.
Niet door bandieten, maar door onroerendgoedspeculanten.
Oké, wegwezen.
Dit is misschien wel 400 dollar. En dat alleen al uit de kas.
Laat zien wat er in de kluis zat.
Is dat alles? De hele kluis? Ik vrees van wel.
Dat is jouw reçu.
Ik wilde je niet met lege handen laten weggaan.
De reden dat ze geen geld hebben...
Ik vertelde Norther over het effect van de olie op de grondprijzen...
en hoe door laks toezicht de banken extra kwetsbaar waren.
Toen Norther dit hoorde, kon hij maar één ding concluderen:
Ik moet naar Wall Street. Daar zit het geld.
Mijn loopbaan als misdadiger was voorbij...
Bedankt voor de hulp.
Maar Norther begon pas. Toen hij z'n eerste miljoen had...
stuurde hij me 10.000 dollar.
Hij zei dat het m'n honorarium als loopbaanconsulent was.
Nu kon ik voor m'n vrouw een huis met een wit tuinhekje kopen.
Dat was al de weelde die een man maar kon wensen.
Ik droogde uit.
Ik begrijp het.
We moesten je een sproeier geven...
dan konden we je besprenkelen als een varen.
Ik denk niet dat ik ooit uitdroog.
Trustakte
welkom in Spectre.
Ga maar door.
- Bent u Jennifer Hill? - Ja.
En jij bent Will.
Ik heb een foto van je gezien.
Zullen we de les laten zitten, Kenny? We halen het volgende week wel in.
Moet ik het teruggeven aan mama? Ik zal niks zeggen.
Hoe kende je m'n vader? Dit lag op z'n route.
Hij kwam hier vaak langs en iedereen kende hem.
Hadden jullie een verhouding? Wow, je hebt het gezegd.
Ik verwachtte er een half uur omheen te draaien.
Ik ken hem. Hij flirt altijd met vrouwen.
Ik vermoedde dat hij m'n moeder bedroog, maar ik had nooit bewijs.
Mag ik je wat vragen? Waarom heb je hem niet gevraagd over deze akte?
Omdat hij stervende is.
Ik weet niet hoeveel je hiervan wilt weten.
Je hebt een beeld van je vader en dat mag ik niet veranderen.
Vooral niet zo laat nog.
Hij vertelde dingen die hij niet deed, en deed dingen die hij niet vertelde.
Daar probeer ik nu uit te komen.
Je moet begrijpen dat je vader nooit van plan was om hier te belanden.
Toch gebeurde dat. Twee keer.
De eerste keer was hij te vroeg, de tweede keer te laat.
Destijds werkte je vader voor zichzelf.
Je kunt één ding over hem zeggen:
Hij was een sociaal man en de mensen mochten hem.
Op een avond kwam hij na drie weken terug...
toen de ergste onweersbui van z'n leven hem overviel.
Het lot kan soms naar je terugkomen en je volkomen verrassen.
Op verschillende momenten zie je de dingen anders.
Deze stad leek veranderd nu hij ouder was geworden.
De nieuwe weg had de buitenwereld gebracht...
en banken, onderpanden en schulden.
Bijna overal waar je keek, waren de mensen bankroet.
Vandaag wordt voor Spectre geveild. We zetten in op 10.000 dollar.
Edward besloot de stad te kopen. 50.000.
Hij was nooit rijk...
maar had anderen rijk gemaakt. Nu riep hij hun hulp in.
De meesten kenden Spectre niet, maar alleen Edwards beschrijving.
Dat was genoeg. Hij verkocht ze een droom.
Eerst kocht hij de boerderijen. Toen de huizen en toen de winkels.
Hij vroeg de bewoners niet om weg te gaan of huur te betalen.
Als ze maar bleven doen wat ze deden.
Zo wist hij zeker dat de stad nooit zou sterven.
Binnen een half jaar had z'n stichting de hele stad gekocht.
Op één ding na.
U moet Edward Bloom zijn.
Hoe weet u dat?
Iemand komt hier alleen om zaken te doen.
En alleen u zou zaken met mij willen doen. U koopt de stad op.
Ik heb dit over het hoofd gezien en daar wil ik wat aan doen.
Om de stad te behouden, moet de stichting hem helemaal bezitten.
Dat heb ik gehoord.
Ik bied u meer dan het waard is en u hoeft niet weg.
Alleen de naam op de eigendomsakte verandert.
Begrijp ik het goed? U koopt m'n moeras, maar ik blijf hier zitten?
U koopt het huis, maar het blijft van mij?
Ik zit hier en u komt en gaat maar zoals u goeddunkt.
Heb ik dat goed gesnapt? Daar komt het op neer, ja.
Vergeet het dan maar, Mr Bloom. Als er niks verandert...
hoeft er van mij niks te veranderen op de manier zoals er niks verandert.
U gaat er niet op achteruit. Vraag maar in de stad.
Waarom koopt u dit land, Mr Bloom? Een midlifecrisis zeker?
U koopt geen cabrio maar een stad. Mensen helpen maakt me gelukkig.
Ik weet niet of u wel gelukkig zou moeten zijn.
- Heb ik u beledigd? - Nee.
Je bent teruggekomen zoals je zei. Ik verwachtte je alleen eerder.
Jij bent Beamens dochter. Je heet nu anders. Ben je getrouwd?
Ik was 18, hij 28. Dat bleek nogal een verschil te zijn.
Ik verkoop je dit huis niet, Mr Bloom.
Ik begrijp het.
Nou, bedankt voor de moeite.
Hij klemt.
Het spijt me zo... Geeft niet. Laat maar.
- Nee, ik... - Alsjeblieft, ga nu.
- Maar... - Ga.
De meeste mannen zouden zich erbij neerleggen en verdergaan.
Maar Edward was niet als de meeste mannen.
Stop.
Ze hadden verschillende karakters, maar slechts één paar benen.
Hij vond steeds meer dingen om te repareren...
tot de hut niets meer van zichzelf weg had.
Het ging er natuurlijk om nieuw materiaal te vinden.
Toen we in Havana aankwamen...
hadden we een nieuwe act met alleen een ukulele en een harmonica.
Nou... Je kunt hem laten hangen.
Geneer je nou niet. Ik had je nooit mogen laten denken dat...
Ik hou van m'n vrouw.
Ja, dat weet ik.
En tot de dag dat ik sterf, zal ze de enige voor me zijn.
De geluksvogel.
Het spijt me echt, Jenny.
Wacht, Edward.
Eigendomsakte.
Op een dag vertrok Edward Bloom...
en keerde niet meer terug naar de stad die hij had gered.
En het meisje...
Men geloofde dat ze een heks was geworden. En nog gek ook.
Ze werd zelf ook een soort legende.
En het verhaal eindigde waar het begon.
Jij kunt de heks niet zijn, want zij was oud toen hij jong was.
Als je denkt zoals je vader, kan het wel.
Voor hem zijn er maar twee vrouwen: Je moeder en alle anderen.
Op een dag besefte ik dat ik hield van een man die niet van mij kon houden.
Ik leefde in een sprookje. Ik weet niet of ik dit had moeten vertellen...
Nee, ik wilde het weten. Ik ben blij dat ik het weet.
Ik wilde net zo belangrijk voor hem zijn als jij...
en dat zou ik nooit zijn.
Ik was een verhaal.
En z'n andere leven, jullie... Jullie waren echt.
Mama?
Josephine?
Wat is er? Hij heeft een attaque gehad.
Hij is boven met je moeder en dr Bennett.
Komt het wel goed?
Ik kan zeker niet bij hem blijven? Voor het geval dat...
Als hij bijkomt, moet ik er zijn.
Ik blijf wel.
Ga naar huis met Josephine. Ik blijf wel.
- Is dat goed? - Best.
Will, bel je als er... Ja, dan bel ik.
Wil je alleen zijn met papa? Ja, dank je.
Gelukkig wil je geen ernstig gesprek.
Het is oervervelend als mensen met iemand praten die ze niet kan horen.
Wij zijn in het voordeel. M'n vader en ik praten nooit.
Heeft hij verteld over toen je werd geboren?
Wel duizend keer. Hij ving een ongrijpbare vis.
Nee, het echte verhaal Heeft hij dat ooit verteld?
Je moeder kwam om een uur of 3 's middags.
De buurman bracht haar, want je pa was voor zaken naar Wichita.
Je kwam een week te vroeg, maar er waren geen complicaties.
Het was een perfecte bevalling. Het speet je vader dat ie er niet was.
Maar het was toen niet de gewoonte dat de vader erbij was...
dus ik zie niet in wat voor verschil het had gemaakt.
Dat is het ware verhaal over hoe je geboren werd. Niet erg spannend, hè.
Als ik moest kiezen tussen het ware verhaal...
en de versie met een vis en een trouwring...
zou ik het mooie verhaal kiezen. Maar ja, wie ben ik.
Ik vond uw versie wel mooi.
Pa?
Pa, zal ik de zuster roepen?
Wat wil je? Wat kan ik doen?
Wil je water?
Wil je een beetje water?
De rivier.
De rivier?
Vertel me hoe het gebeurt.
Hoe wat gebeurt?
Hoe ik ga.
Wat je in het Oog zag, bedoel je?
Dat verhaal ken ik niet. Je hebt het nooit verteld.
Oké, ik zal het proberen. Je moet me helpen. Hoe begint het?
Zo.
Oké, het is ochtend...
en jij en ik zijn in het ziekenhuis. Ik heb geslapen en word wakker...
en ik zie jou en je bent beter... Pa?
Je bent veranderd.
- Pa... - Laten we ervandoor gaan.
Dan zeg ik:
Pa, in jouw toestand... Pak de rolstoel.
Vlug. Als we van deze afdeling zijn, zijn we veilig.
We stappen in de rolstoel... Vlugger.
Alsof we ontsnappen.
Wat doe je?
Dr Bennett wil ons tegenhouden.
Hou ze tegen. We racen door de hal.
De broeders zitten ons na.
Mama en Josephine staan daar.
Geen tijd voor uitleg. Hou ze op.
We racen over de stoep...
en daar staat je oude rode Charger. Maar hij is gloednieuw.
Ik til je op...
maar je weegt bijna niks. Ik snap er niks van.
Laat maar. Die hebben we niet nodig.
Water, ik moet water hebben.
- Waar gaan we heen? - De rivier.
We moeten omrijden, anders houden die kerkgangers ons maar op.
Als we dichter bij de rivier komen...
Hij is hier.
Zien we dat iedereen er al is.
En ik bedoel...
iedereen.
Het is ongelooflijk.
Mijn levensverhaal.
En het gekke is dat niemand triest kijkt.
Iedereen is blij om je te zien en op een goede manier afscheid te nemen.
Dag, allemaal. Vaarwel, adieu.
Mijn meisje in de rivier.
Je wordt wat je altijd al was.
Een heel grote vis.
En zo gebeurt het.
Precies.
Mam?
De Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets.
Hij doet mij nederliggen in grazige weiden.
Hij voert mij aan rustige wateren. Hij verkwikt mijn ziel.
Hij leidt mij in de rechte sporen om zijns naams wil.
Al ga ik door een dal van diepe duisternis...
ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij.
Heil en goedertierenheid zullen me volgen al de dagen van mijn leven.
Heb je ooit een mop zo vaak gehoord dat je vergeet waarom hij leuk is?
Dan hoor je hem weer en opeens is hij nieuw.
Je weet weer waarom je hem zo grappig vond.
Dus hij wil vechten met de reus van 5 meter.
- Niet waar. - Zo is het, hè papa.
Zo ongeveer.
Zie je wel? Hij was een reus.
Dat was de laatste mop van m'n vader.
Een man vertelt z'n verhalen zo vaak dat hij die verhalen wordt.
Ze leven voort na hem.
En op die manier wordt hij onsterfelijk.